Në gjykimin e ish-udhëheqësve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Hagë, Prokuroria Speciale përdor teorinë juridike të “ndërmarrjes së përbashkët kriminale” për të lidhur të akuzuarit me krime që nuk pretendohet se i kanë kryer vetë. Kjo teori mundëson që përgjegjësia të shtrihet përtej individëve në bankën e të akuzuarve, duke përfshirë një gamë më të gjerë veprash dhe njerëzish, gjë që e bën të vështirë ndarjen e qartë mes përgjegjësisë individuale dhe asaj kolektive. Profesori amerikan Timothy Waters shpjegon se kjo qasje është kritikuar sepse mund të përdoret si një instrument ligjor për të gjykuar jo vetëm individët, por edhe një lëvizje më të gjerë politike dhe historike, duke krijuar një narrativ që prek mënyrën se si perceptohet lufta çlirimtare. Ai thekson se pjesa më sfiduese në këtë rast është dëshmimi i lidhjes konkrete midis krimeve të kryera dhe personave në gjykim, pasi që shpesh mungojnë prova të drejtpërdrejta që lidhen me ta. Waters gjithashtu sqaron se kërkesa e Prokurorisë për dënime deri në 45 vjet burgim tregon seriozitetin e çështjes, por përcaktimi i dënimeve në gjykatat ndërkombëtare mbetet kompleks dhe i paqartë. Në fund, ai nënvizon se nëse të akuzuarit shpallen të pafajshëm, kjo do të kishte implikime të rëndësishme për vlerësimin e provave dhe të drejtësisë në këtë proces.