Poezia "Unë do të vij prapë tek ti" nga Amrita Pritam, përkthyer nga Anton Papleka, shpreh një ndjenjë të thellë rikthimi dhe lidhjeje shpirtërore që tejkalon kohën dhe hapësirën. Autori përshkruan rikthimin si një vegim, një vijë misterioze në një tablo, apo si një rreze dielli që bashkohet me ngjyrat e tjetrit. Në vargje, rikthimi shfaqet edhe në formën e një gurrë ujëvare që përkëdhel dhe freskon, duke simbolizuar një pranverë shpirtërore dhe përjetësi. Poezia thekson se ndonëse trupi vdes, kujtimet dhe lidhjet shpirtërore janë të pavdekshme dhe do të vazhdojnë të thuren në fije të imëta për një rikthim të pashmangshëm.