Filmi i Christopher Nolan, "Odiseu", sjell një interpretim të thellë dhe modern të heroit legjendar grek, duke e paraqitur atë jo si një luftëtar të paguximshëm, por si një figurë të torturuar nga faji dhe trauma e luftës, e cila vuan nga çrregullimi i stresit post-traumatik. Ndërsa Homeri e përshkruan Odiseun si një hero të zgjuar dhe mjeshtër të retorikës, Nolan e zbut këtë portret duke i dhënë theks ndjenjave të brendshme dhe vuajtjeve psikologjike, duke reflektuar shqetësimet e kohës sonë. Filmi ruan strukturën komplekse të poemës origjinale, por heq disa elemente të errëta dhe humoristike, duke ndryshuar edhe trajtimin e personazheve femra dhe duke i dhënë një dimension më të errët dhe më të ndjeshëm historisë. Kjo adaptim ka shkaktuar debate për besnikërinë ndaj burimit origjinal dhe për mënyrën se si vlera dhe morali i Odiseut përshtaten me sensin modern, duke e bërë filmin një reflektim të thellë mbi trashëgiminë kulturore dhe perceptimet bashkëkohore.