Një nga mitet më të përhapura në psikologjinë popullore është se fëmijët më të vegjël në familje janë të llastuar, të shkujdesur dhe kanë jetën më të lehtë. Terapistët e licencuar kundërshtojnë këtë stereotip, duke theksuar se kjo ide është jo vetëm e pasaktë, por edhe e dëmshme për mënyrën se si këta fëmijë trajtohen dhe e perceptojnë veten. Në të vërtetë, fëmijët më të vegjël shpesh ndihen të nënvlerësuar, të anashkaluar dhe përballen me presionin për të ruajtur një imazh të shkujdesur apo argëtues, që mund të fshehë ankth dhe vështirësi emocionale të thella.