Komunikimi midis prindërve dhe adoleshentëve ndryshon shumë gjatë kësaj periudhe, duke bërë që afërsia e mëparshme të dobësohet përkohësisht. Një psikiatre e fëmijëve, Dr. Willough Jenkins, thekson se prindërit shpesh bëjnë gabimin të flasin shumë, duke krijuar monolog në vend të bisedës, dhe këshillon që adoleshenti të flasë më shumë për të kuptuar mendimet e tij të vërteta. Terapistë të ndryshëm rekomandojnë krijimin e një mjedisi të sigurt dhe pa presion, ku prindërit fillojnë bisedën me pyetje të hapura dhe dëgjojnë me vëmendje, duke shmangur ofrimin e zgjidhjeve të menjëhershme. Besimi ndërtohet gradualisht në momente të qeta dhe të përditshme, dhe prindërit e suksesshëm janë ata që qëndrojnë të qetë, pranojnë gabimet dhe vendosin kufij me dashuri, duke i dhënë adoleshentit ndjenjën se nuk është vetëm dhe se ndjenjat e tij janë të vlefshme.