Shkencëtarët kanë zbuluar se lumturia nuk është vetëm çështje gjenetike, por edhe rezultat i zakoneve që njerëzit ndërtojnë vetë. Një nga këto zakone është vendosja e qëllimeve bashkëpunuese, të cilat përforcojnë lidhjet me të tjerët dhe rrisin kënaqësinë afatgjatë në jetë dhe punë. Një zakon tjetër i rëndësishëm është fokusi në aspektet pozitive të përvojave, duke lejuar që ngjarjet negative të zbehen dhe të krijojnë kujtime më të këndshme. Për më tepër, falja e të tjerëve ndihmon në largimin e ndjenjave negative që mund të dëmtojnë mirëqenien dhe disponimin, duke e bërë lumturinë më të qëndrueshme në jetën e përditshme.