Rikthimi i Vjosa Osmanit në Lidhjen Demokratike të Kosovës nuk shihet si një forcë e madhe politike, por si një shenjë e mungesës së një projekti të qëndrueshëm nga të dyja palët. Bashkimi i tyre duket më shumë si një kalkulim elektoral sesa një koalicion i bazuar në vizion dhe ide të reja, duke shkaktuar pakënaqësi brenda LDK-së dhe konfuzion te votuesit e Osmanit. Elektorati i vitit 2026 kërkon më shumë se nostalgji politike, ndaj ekziston rreziku që kjo marrëveshje të sjellë zhgënjim dhe dobësim në vend të ringritjes. Në këtë kontekst, rikthimi i Osmanit mund të mos jetë një fitore politike, por fillimi i një debakli zgjedhor që reflekton mospranimin e qytetarëve ndaj riciklimit të figurave politike pa përgjegjësi.