Samiti i katërt i Diasporës shqiptare në Tiranë u prezantua si një ngjarje e rëndësishme për lidhjen mes diasporës dhe atdheut, me synimin për të mobilizuar potencialin global shqiptar në fusha të ndryshme si kultura, ekonomia dhe arsimi. Megjithatë, organizimi i samitit u kritikua për mungesë transparence në përzgjedhje dhe përfaqësim jo të balancuar, ku dominuan pjesëmarrësit nga rajone të caktuara si Kosova, Maqedonia e Veriut dhe Lugina e Preshevës, ndërsa diaspora globale, përfshirë komunitetet në Turqi, Amerikë dhe Australi, ishte e pakët ose mungonte. Kritikët theksuan se samiti shpesh shndërrohet në një instrument politik, ku pjesëmarrja favorizohet nga lidhje familjare dhe politike, duke minuar legjitimitetin dhe ndikimin real të diasporës në vendimmarrje. Për të arritur një bashkëpunim më të gjerë dhe efektiv, u propozua që samitet të organizohen në mënyrë të alternuar në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni të Veriut, si dhe të përfshijnë më shumë komunitete shqiptare nga e gjithë bota, duke kaluar nga një qasje ceremoniale në një partneritet strategjik me ndikim real në zhvillimin kombëtar.