Në Serbi, mediat pro-Vuçiq përdorin propagandën si një mjet të fuqishëm për të ndërtuar një realitet politik ku Kosova paraqitet si kërcënim i përhershëm, ndërsa Serbia dhe presidenti Vuçiq shfaqen si viktima dhe mbrojtës të shtetit. Ky ekosistem mediatik, i konsoliduar gjatë viteve të pushtetit të Vuçiqit, përdor përsëritjen e titujve, imazheve dhe deklaratave për të mobilizuar emocione dhe për të kufizuar hapësirën për debat pluralist. Një analizë e mediave pranë pushtetit tregon se Vuçiq paraqitet në mënyrë sistematikisht pozitive, ndërsa kundërshtarët politikë dhe aktorët e perceptuar si kërcënim paraqiten negativisht, duke forcuar kështu një narrativë ku Serbia është e rrethuar dhe ka nevojë për një udhëheqje të fortë. Për më tepër, përdorimi i gjuhës alarmuese dhe interpretimet e ngjarjeve në Kosovë, si rasti i Banjskës, krijojnë një klimë frike dhe legjitimojnë qëndrime autoritare, duke e bërë propagandën një problem jo vetëm mediatik, por edhe politik që ndikon në mundësitë e dialogut dhe zgjidhjes së konfliktit.