Ali Ahmeti ka rrëfyer për fillimet e angazhimit të tij politik dhe organizimin e studentëve shqiptarë në fund të viteve ’70 dhe gjatë viteve ’80, duke theksuar se veprimtaria e tyre nuk ishte ilegale, por e fshehtë ndaj pushtuesit. Ai përmendi ndikimin e medias dhe literaturës shqiptare në formimin politik të studentëve dhe përplasjen e tyre me shërbimet sekrete jugosllave, të cilat vazhduan përpjekjet për infiltrim deri në fillim të luftës. Pas demonstratave të vitit 1981, lëvizja përjetoi goditje të mëdha me arrestime masive, por u riorganizua përmes kontakteve me figura si Rexhep Mala dhe Nuhi Berisha, duke krijuar një rrjet komunikimi që mund të funksiononte edhe në rast arrestimesh. Përgatitjet për një kongres që do të quhej “partia e luftës” u ndërprenë nga vrasjet dhe burgosjet e udhëheqësve kryesorë, duke dëmtuar rëndë lëvizjen. Ahmeti tregoi gjithashtu për vendimin e grupit të tij që ai të arratisej në vitin 1984 për të vazhduar aktivitetin jashtë vendit dhe për t’u rikthyer më pas, duke reflektuar përpjekjet e vazhdueshme të rezistencës shqiptare kundër regjimit jugosllav.