Zaim Zenuni, i mbijetuar i masakrës së Doganajt më 13 prill 1999, rrëfen humbjen e tre vëllezërve të tij gjatë betejës dhe përjetimet e dhimbshme familjare. Ai tregon fillimet e angazhimit të tij në luftën e UÇK-së, duke përshkruar pjesëmarrjen në ofensivat në Kabash, Gllogjan, Suharekë dhe Jezerc, si dhe përndjekjet e vazhdueshme nga regjimi serb ndaj familjes së tij. Lajmin për vrasjen e vëllezërve e mori gradualisht nga bashkëluftëtarët, ndërsa pas humbjes së tyre u detyrua të largohej nga Kosova me vendim të komandës. Zenuni shpreh zhgënjim për mungesën e kujdesit institucional ndaj dëshmorëve dhe familjeve të tyre, duke theksuar nevojën për përkujdesje më të madhe nga shteti. Në përkujtim të 27-vjetorit të rënies në Doganaj u mbajt një akademi përkujtimore në nder të dëshmorëve dhe martirëve.