Në Shqipëri gjatë periudhës së diktaturës u ndërtuan rreth 700 mijë bunkerë, të cilët u quajtën “Qendra Zjarri” dhe shërbenin si mbrojtje ushtarake, por në praktikë ishin të pafuqishëm ndaj sulmeve të fuqishme, siç dëshmoi një bombë aviacioni serbe që i hodhi përmbys disa prej tyre gjatë luftës së Kosovës. Këta bunkerë u ndërtuan në breza përgjatë kufijve dhe bregdetit, me materiale të importuara dhe teknikë të veçantë, por ndërtimi i tyre u shoqërua edhe me raste sabotimi dhe korrupsioni, ndërsa shumë prej tyre u përdorën më pas si magazina ose strehë për familje në kushte të vështira. Iniciativa të ndryshme teknike dhe ushtarake, si kamuflazhi i bunkerëve me “vetullore” apo krijimi i ndërmarrjeve bujqësore ushtarake, u ndërmorën për të përmirësuar situatën, por në fund këto shpenzime konsiderohen të kota për shkak të izolimit politik dhe mungesës së efektivitetit. Për më tepër, bunkerët dhe tunelet në zona strategjike si ishulli i Sazanit dhe Pashaliman u forcuan, por edhe ato nuk mundën të përballonin fuqinë e armikut, duke lënë pas një histori të errët të investimeve të mëdha pa rezultat.