Deklaratat e presidentit serb Aleksandar Vuçiq për 20-vjetorin e pavarësisë së Malit të Zi reflektojnë një politikë të gjatë të kontestimit të shtetësisë dhe identitetit malazez, sipas Sonja Biserkos, kryetare e Komitetit të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në Serbi. Ajo thekson se një pjesë e elitës politike serbe nuk e pranon pavarësinë e Malit të Zi dhe e sheh atë si pjesë të “botës serbe”, duke përdorur retorikën për të mobilizuar elektoratin nacionalist dhe për të ushtruar presion politik ndaj Malit të Zi. Biserko shpjegon se për Beogradin, Mali i Zi është më shumë se një shtet fqinj; ai konsiderohet si një hapësirë kulturore dhe historike serbe, dhe pavarësia e tij perceptohet si “humbje shteti”. Në këtë kontekst, Vuçiq ka lënë të kuptohet se shtetësia malazeze është e paqëndrueshme dhe se ndarja nuk do të kishte ndodhur nëse ai do të ishte në pushtet atëherë. Sipas Biserkos, kjo retorikë shërben edhe për të ngadalësuar integrimin evropian të Malit të Zi, i cili pritet të anëtarësohet në Bashkimin Evropian brenda dy deri tre viteve. Ndikimi i Kishës Ortodokse Serbe dhe pranisë së serbëve në Mal të Zi rrit polarizimin dhe ndarjet e brendshme, duke vështirësuar konsolidimin e kursit evropian të vendit. Në një perspektivë më të gjerë rajonale, Biserko paralajmëron se Ballkani po përballet me rivalitete ndërkombëtare që e komplikojnë situatën politike. Vuçiq përpiqet të ruajë ndikimin e Serbisë në rajon përmes destabilizimit të fqinjëve dhe relativizimit të identitetit malazez, duke synuar që Beogradi të mbetet një “arbitër” në Ballkanin Perëndimor, megjithëse qëndrueshmëria e kësaj politike mbetet e pasigurt.