Ndërtesat dhe rrugët e Romës së lashtë kanë mbijetuar për afro 2,000 vjet, ndërsa betoni modern zakonisht zgjat vetëm rreth 100 vjet. Studiuesit nga Universiteti i Kalifornisë në Berkeley zbuluan se përveç reaktivitetit pucolanik, një rol kyç në qëndrueshmërinë e betonit romak luan karbonizimi, një reaksion kimik i ngadaltë që ndihmon në mbushjen dhe forcimin e çarjeve me kalcit. Kjo "shërim" natyral i materialit ndihmon strukturat e lashta të qëndrojnë të forta dhe të riparohen vetë me kalimin e kohës. Kuptimi i këtij procesi mund të ndihmojë në zhvillimin e betonit modern më jetëgjatë dhe me ndikim më të ulët në mjedis, duke adresuar edhe sfidën e madhe të emetimeve të dioksidit të karbonit nga ndërtimi.